indo

Be yourself

And there it hit me, in the middle of the day. Homesick all over. Indonesia I miss it. Die heerlijke island groove, de rust, & sereniteit die er over mij heerste, de easy going vibes, het eten, de zee, het strand. Boy oh boy. Of het nu komt door het zonnetje wat spontaan opzet of de laatste posts op throwback Bali foto’s op instagram. Ik ben homesick.

Tegen het einde van de ochtend, weet ik dat ik inmiddels een stukje verwijderd ben van dat gevoel wat ik zo graag vast wilde houden. Die, wat heb ik nu werkelijk nodig – layback – creatieve vibe is ondergesneeuwd geraakt in mijn sportmanie en studie. Sure, school is echt iets wat moet aangezien het mijn laatste jaar is. But still.. het klinkt wel als een enorm excuus. En laat ik daar net van af willen stappen. Nergens geen doekjes om winden, say it like it is maakt alles een stuk minder gecompliceerd. Gedoe is nergens voor nodig.

Bob Dylan zei het al, “All I can be is me, whoever that is”. Laten we dat eens doorvoeren, al is het maar in het laatste deel van de maand Maart. Of als fresh kick of in de lente. En niet alleen legends doen van die geweldige uitspraken. Gewoon op de donderdagochtend op twitter, van my friend.

mcsteef

Departure vliegangst

Na twee rondjes om de rotonde heen omdat ik mijn telefoon was vergeten, stuiten we in een vertraagde trein op een spraakzame jongeman. Een jochie die in het raam van de trein eerst zijn kapsel fatsoeneerde om vervolgens in te gaan op ons gesprek. Nieuwsgierig als die is, vraagt hij naar onze reisplannen en is al gauw onder de indruk. Graag had hij gaan feesten, maar helaas moet hij naar huis om zijn project af te maken.

Twee haltes verder stappen wij uit om ons middenin de vakantie chaos van Schiphol te begeven. Met een lichte trek naar iets warms, belanden we bij een pasta tentje. Vol ongeduld en enthousiasme wachten we hier met smacht op de pasta, om ons erna kapot te haasten naar de gate.

Deze twee indo’s komen ook weer eens te laat. Met onze bagage over de schouder wandelen we op hoog tempo door op de rollende loopband. Het gaat vast sneller dan wanneer we gewoon lopen. Met de grijns op ons gezicht en niet de druk om te rennen hopen we dat mensen toch merken dat we gehaast zijn en ons vooral niet voor de voeten lopen. Right.

Aansluiten achterin de rij. De gate zou volgens de boardingpasses sluiten om 20:50h, bij Easyjet werkt dit echter anders. Het betekent dat je vanaf dat moment pas terecht kan bij de gate om meteen te boarden. Al dat gesjees voor neks.
In een rij zwetende mannen hopen we smachtend op entertainment in het vliegtuig. Een rugbyteam zou niet verkeerd zijn. Of laat er dan temminste iemand behulpzaam om ons te helpen met de bagage op te bergen. Unlike this maken wij weer kennis met een verwaarloosde steward die ons de stoelen inkijkt.

Vast geklikt en wel zitten we als twee giechelde schoolmeisjes smachtend naar alle komende avonturen in de stoel terwijl het vliegtuig met vol gas de lucht in schiet.

Het vliegtuig staat nog geen minuut op horizontale stand of het food&beverage karretje schiet al door het gangpad. Geen van de zwijgzame Engelsen die naar huis vliegen, wappert net zo met hun handen in de lucht om de aandacht van de stewardess te trekken voor de snackbox als wij.

Met het boxje net geopend en wel haasten de steward + stewardess zich naar hun plaatsen. Met een mond vol chocolade kijk ik naar een dippende Kel als mijn stoel begint te schommelen. “Het zal dat ongeduldige blondje naast me wel zijn” Wrong. Er barst een turbulentie los en ik vrees dat ik de rest van mijn snackbox tussen de wrakstukken van het vliegtuig op zal moeten eten. Het blondje naast mij blijkt, na al Kel’s vluchtpogingen en duikhoudingen op de stoel, enorm last te hebben van vliegangst.

Pour thing, dat ze net op een stoel naast ons zit. Waar ik mijn paracetamolletje naar binnen werk, begint Kel uitbundig te lachen en schudden op haar stoel. Met flinke meters aan afstand valt het vliegtuig naar beneden om aansluitend te beginnen aan de landing. Waar de paniek zijn hoogtepunt bereikt door de laatste val, blijken we al op de landingsbaan te staan.

Datsusara x ferial

datsusara x ferial

“Wees trots op waar je vandaan komt” een zin die er al van jongs af aan wordt in geramd om de Indonesische cultuur niet verloren te laten gaan. Van de kleine begrippen zoals rijst met een lepel eten in plaats van een vork, het gekoppeld worden aan single indo’s, tot het eten tot aan de typische kleding.

Waar je in de convectie stores de Ikat print steeds vaker voorbij ziet komen was batik tot voor kort niet te vinden in dit kikkerlandje. Het Amsterdamse merk Datsusara brengt daar verandering in. In samenwerking met modeontwerpster Ferial de Groot en haar ‘By Ferial’ merk komen zij met een Batik Collectie van 15 authentieke Batik en katoenen jersey.

Vanavond wordt de collectie gepresenteerd in Jimmy Woo : Please Don’t Tell. De shirts zullen na vanavond in beperkte oplage verkrijbaar zijn. Check them out via Datsusara of Ferial.
datsusara