hardlopen

Manyee Shares: Rudolph the reindeer

That time of year, met kerstmis om de hoek en een werkplek vol snotterende collega’. Ziekte kiemen all around in de succes dagen van de verkoudheid. Zelf span ik de kroon als Rudolph het rendiertje en vliegen de zakdoekjes in het rond. Met een stapeltjes zakdoekjes op mijn bureau, kwijn ik weg vanachter mijn beeldscherm. Hoe overleef ik deze dagen ooit!

A. Met de orange lovers. De sinaasappels en mandarijntjes zijn rond deze tijd van het jaar éxtra lekker! Naast hun zoete fruitsappen bevatten ze ook nog eens veel vitamine C.

B. Met een ouderwets bordje stamppot als avondeten. Het liefst met zoete aardappel.

C. Ontsnap aan de Co2 uitlaat van je collega’s en ga eensin de lunchpauze naar buiten! Een frisse neus en een boost aan zuurstof is een echte opkikker.

Blijf vooral ook in het weekend niet binnen hangen. Challenge yourself om vooral met dit weer naar buiten te gaan. En het hoeft geen rondje van 10km op de zaterdagochtend te zijn. Splits dit in 2x 5km zodat je weer wat eerder naar binnen kunt voor een warme douche.

Of denk je, hey ik heb gister al binnen gehangen en ik wil wel bewegen, actief zijn maar niet de sportschool in of hardlopen? Denk dan eens outside the box. Denk aan hoge muren. Unisex broekjes. Zekeren. U probably guessed it already. Wandklimmen. En nee, je hoeft heus niet op het niveau á la Tom Cruise in Mission Impossible te zitten om dit te doen. Er zijn kleuren die het niveau aangeven van beginner tot gevorderden.

Om eerlijk te zijn wilde ik zelf meteen beginnen met de kleur voor gevorderden. Achteraf ben ik blij dat ik begonnen ben met de beginner, want dit vereist weer een totaal andere techniek. Een techniek waarbij het niet uitmaakt hoe vaak je in de week traint.

Naast dat alles, is het ook nog eens een fun day! Ik zeg doen. Een nieuwe ervaring. Nieuwe omgeving en het is weer eens wat anders dan de sportschool in het weekend. En ik kan je vertellen dat spierpijn de volgende dag gegarandeerd is. Dus het is ook nog eens een goede workout! Denk er eens over na de volgende keer wanneer je een paar uurtjes over hebt. Happy healthy huggs!

Far beyond my comfort zone

Bij de laatste groep, de renners start de run voor ons. Half kakelend en giechelend dat ik het niet zou gaan redden, worden Denise en ik ingehaald door mijn nicht, haar vriend en mijn zusje. Om ons heen worden we ingehaald door kinderen, hun mammies die eerst nog zeer onsportief leken en de jubelende pappa’s. Hels. Nog maar 3,5km te gaan.

Hardlopen is leuk, als je er van houd. En als je erop gekleed ben. Zelf was ik op mijn oude schoenen omdat mijn glimmende new balance droog en wel bij de rest van mijn schoenen thuis staan. Dit was dus een grote vergissing.

Om de halve kilometer staan er van die enthousiastelingen die een hand verfpoeder op je smijten. Daarna kun je weer een pokke end door het donker langs de snelweg rennen, kinderen ontwijken en je ego strijken dat je het nog steeds volhoud.

No short cuts door het weiland, omdat we de sloten niet zouden zien. We hebben het gerend. Nog lang voor de allerlaatste komen we door de finish, maar geen Joyce, Ronald of Babette te bekennen. Met nog 10 minuten voor al het resterende verf de lucht in gaat, sjezen we als angry birds over het terrein.

Wanneer we ze eindelijk vinden, krijgen we de volle laag verf. Net wanneer wij nog zo blij waren, dat we nog redelijk schoon naar huis kunnen gaan.

Colorrainrun after

Na de color rain van de avond barst het feest los. Het is net carnaval. Juist ja, not my type of party. De rest gaat helemaal uit zijn plaat en vind het hilarisch dat ik plaatsvervangende schaamte heb voor de rest.

Als ik ze dan om 11uur eindelijk heb weten los te krijgen van hun partymood, is het dan eindelijk tijd voor mijn welverdiende mac Donalds menuutje. Yeeh, mijn hoogtepunt van de avond. Alleen zal de staff van de macc nog lang kunnen poetsen na ons vertrek. Net zoals ik 4x mijn haar heb gewassen om die zooi eruit te krijgen.

Well dit was zeker far beyond my comfort zone op de yolo tour. we did it.

Obstructie van gerolleerde voetjes

Met twee hardloopwedstrijden in het vooruitzicht heeft mijn zusje een coach nodig. Iemand die haar aanmoedigt om door te gaan of haar op geheel andere gedachten brengt waardoor het lopen vanzelf gaat. De aangewezen persoon daarvoor is niemand anders dan ik zelf.

Op een mooie zonnige avond ruil ik de ligstoel met Emeli Sandé op de achtergrond in voor een coach momentje. Met Panter al piepend naast me terwijl ik naar mijn sportschoenen loop, wijzig ik het plan. Ook een beetje omdat ik schrok van zijn kleine dikker wordende kontje.

Met Panter aan de lijn, de Nike App standby begint zusje volledig gekleed in de nieuwste collectie hardloopkleding aan haar run. Niet te zien dat deze arme studente af moet zien in Groningen by the way. Any how, een goed blok verderop hangt Panter’s tong op de grond en verkiest hij de fietsmand boven het zwetende asfalt.

Met zijn koppie in de wind, komt meneer bij van zijn intensieve run terwijl zusjelief de druppels zweet nog moet produceren. Vol gepuf en gezucht vraagt ze of ik niet wil stoppen met praten. Alles past de revue, wat er ook maar in mij op komt.

Zeven kilometer verder, kom ik voldaan thuis als Panter richting zijn mandje loopt. Zusje hoor ik in de verte vertellen dat mijn “gekakel” motiverender is dan een pittig muziekje onder de run. Oke daar daalt mijn zelf (hoog) ingeschatte waarde als hardloopcoach.

De volgende keer probeer ik het anders. Mijn ietwat verstofte skates maken weer eens kennis met het daglicht. Gehuld in mijn sportoutfit vanuit Jakarta vergezel ik zusje op haar volgende zeven kilometer. Waar ik van haar niet mag klagen, enkel flink door praten, struggle ik over de meest onzinnige wandelpaden. Wat is er gebeurd met de route van het asfalt?

Half glijdend ga ik de bocht om en weet ik nog net de vijver te omzeilen voor ik er recht voor over in zou vallen. Niet al te subtiel suggereert zusje dat ik door moet gaan en twijfelt niet eens om mij op te vangen. Ze zou enkel mijn i-Phone uit mijn zak vissen omdat haar batterij het bijna begaf.

Pay back time. Ik zet mijn skates goed af op een goede bestraatte weg en zet de vaart erin. Automatisch neemt ze mijn tempo over en ze begint het behoorlijk warm te krijgen. Haar jasje krijg ik al snel toegereikt en de minuten vliegen voorbij. Totdat ze haar app checked, ze gaat te snel voor haar vooruitgang.

“Hoe lastig kan het nu zijn, je hebt nog half niet zo zwaar als ik. Dat skaten van jou stelt niks voor”, aldus mijn zusje bij thuiskomst na een rit van zo’n 7,24 kilometer. Het is dat ik de calorietjes onderweg voorbij zag vliegen, anders had ik toch subtiel de bocht gemaakt richting huis. Want zeg nu zelf, wordt je juist niet happy van een work out? Wat is er aan de hand met haar adrenaline, feromonen en andere stofjes? Not quite the disco in haar hersenpan. Ah well, misschien dat ze over een paar trainingen wel onthoud waar ik het over had en er hier en daar wat van op steekt. Happy ways to come.