Sport

Butt-tip van de week

Voor een iedere dame die al maandenlang aan het zwoegen is met squats. Omdat het ineens all IN UR FACE was op alle social media. Van de squat challenge tot alle motiverende afbeeldingen van fitness modellen met gespierd behind en miss Kim K.

Naast al die afbeeldingen, tips en tricks voor het squatten bleven de behaalde resultaatfoto’s dan weer uit op al die social media. Inmiddels is er een digitale klaagmuur ontstaan over de excercise. But why? Simpelweg omdat het niet het resultaat opleverde zoals die afbeeldingen.

Key voor een behind zoals die dames is keihard trainen, toewijding en regelmaat. Met die ene excercise kom je er ook niet. Daarnaast is het belangrijk om te onthouden hoeveel uren deze dames doorbrengen in de sportschool, betaald of niet.

Maar, wil je toch net wat dichterbij die gespierd behind in the bikini bottom komen? Check dan de Hip Thrust. Een oefening voor de billen met gewichten. Offcourse geldt hiervoor ook net zoals met squatten, dat je niet met hetzelfde gewicht door moet blijven sukkelen. In order to see some results, you must switch up the gear.

Bodypumped

Voor mijn idee zijn mijn armen vandaag the size of Dwayne Johnsons en heb ik met man en macht geprobeerd om ze in mijn blouse met blazer te proppen. De zwaartekracht drukt door het katoen heen en forceert mijn armen om geen centimeter te bewegen op mijn desk. Tientonners. Spierpijn all over. Enthousiasme na het zien van al die aanmoedigende sites, plaatjes en apps over fitness motivaties. Ja ik ben daar toch wat gevoelig voor. Mijn doelen werden bijgescherpt dit weekend. Tijd voor een andere aanpak.

Groepslessen. Met partner in crime Sharon, die het sporten ook wel eens over een andere boeg wil gooien ga ik op de zaterdagochtend vroeg naar bodypump. Little I know, hoe die les in elkaar zit. Ietwat bleu ga ik met mijn aerobics achtergrond braaf achter de step staan. Gelukkig in een normale outfit en niet zoals mijn eerste les aerobics gestyled door mijn moeders herinneringen uit de eighties.

Terwijl ik nog twijfel of ik mijn vestje uit zal doen, zie ik de dames om mij heen gewichten verzamelen terwijl sommige skippy’en over de stang. What?! Heb ik mij per ongeluk opgegeven voor cross fit? Nee, na een goede uitleg van de instructrice sta ik tien minuten later met een stang in mijn nek voorzien van gewichten lungees, squats, deadlifts alles te doen. Door die stang voel ik me opeens groot, sterk, machtig bodybuilder like. Het zweet druipt van me af, terwijl mijn spieren lichtelijk tegen stribbelen en mijn hoofd al bij mijn lunch is. Toch weet ik net zoals de fanatieke Sharon door te zetten.

Vol trots loop ik na de les de kleedkamer in en gooi ik een blik op de spiegel terwijl ik er langsloop. Sure, zo snel zou het resultaat niet zichtbaar zijn. Maar voor mijn idee beginnen die golvende lijnen op mijn armen zichtbaar te worden. Oke, well so fair om erbij te vertellen dat ik waarschijnlijk hallucineer van de trek en al een tijdje aan de fitness ben. Maar laat me even wegdromen.

Drie dagen en twee sportsessies later waan ik me weer the grasshopper apprentice met dezelfde spierpijn als toen ik met mijn grote broer back in the day ook eens mee mocht naar the gym. Ja Bee, pretty hurts.

Far beyond my comfort zone

Bij de laatste groep, de renners start de run voor ons. Half kakelend en giechelend dat ik het niet zou gaan redden, worden Denise en ik ingehaald door mijn nicht, haar vriend en mijn zusje. Om ons heen worden we ingehaald door kinderen, hun mammies die eerst nog zeer onsportief leken en de jubelende pappa’s. Hels. Nog maar 3,5km te gaan.

Hardlopen is leuk, als je er van houd. En als je erop gekleed ben. Zelf was ik op mijn oude schoenen omdat mijn glimmende new balance droog en wel bij de rest van mijn schoenen thuis staan. Dit was dus een grote vergissing.

Om de halve kilometer staan er van die enthousiastelingen die een hand verfpoeder op je smijten. Daarna kun je weer een pokke end door het donker langs de snelweg rennen, kinderen ontwijken en je ego strijken dat je het nog steeds volhoud.

No short cuts door het weiland, omdat we de sloten niet zouden zien. We hebben het gerend. Nog lang voor de allerlaatste komen we door de finish, maar geen Joyce, Ronald of Babette te bekennen. Met nog 10 minuten voor al het resterende verf de lucht in gaat, sjezen we als angry birds over het terrein.

Wanneer we ze eindelijk vinden, krijgen we de volle laag verf. Net wanneer wij nog zo blij waren, dat we nog redelijk schoon naar huis kunnen gaan.

Colorrainrun after

Na de color rain van de avond barst het feest los. Het is net carnaval. Juist ja, not my type of party. De rest gaat helemaal uit zijn plaat en vind het hilarisch dat ik plaatsvervangende schaamte heb voor de rest.

Als ik ze dan om 11uur eindelijk heb weten los te krijgen van hun partymood, is het dan eindelijk tijd voor mijn welverdiende mac Donalds menuutje. Yeeh, mijn hoogtepunt van de avond. Alleen zal de staff van de macc nog lang kunnen poetsen na ons vertrek. Net zoals ik 4x mijn haar heb gewassen om die zooi eruit te krijgen.

Well dit was zeker far beyond my comfort zone op de yolo tour. we did it.

Color rain by night run before

Colorrainrun before

In 2012 besloten een vriendin en ik als goede voornemen om meer dingen te doen die we normaal niet zouden doen. Een beetje geïnspireerd door die hele YOLO hype rondom dat jaar. Eerlijk gezegd hebben we niet wonderbaarlijk veel van zulke acties gehad. Mede daarom kwam ik dus niet onder het volgende uit.

De color rain by night run in Vathorst. Volgens mijn zusje was het maar 4km en moest dat zelfs zonder voorbereiding lukken. En dat vond ik eigenlijk nog geen eens het ergst. De verf, daar had ik mijn vrees voor. Me myself met een smetvrezende blik op vuil en vuil worden, stond nu niet bepaald te springen toen ik hoorde dat je tijdens het hardlopen bekogeld zou worden met verfpoeder.

Met het feest vooraf hadden ze me even goed afgeleid. Even was ik helemaal in de partymood. Druk aan het springen en meebewegen met de warming up tussen alle koters en uitgezakte mammies. Ja, dit moet mij wel lukken.