organiseren

The Major Plan

De goede voornemens worden soms beïnvloed door tijdelijke obstakels of humeurigheden. Mijn hoofd loopt zowaar ik dit typ over. Ik ben nog in de vakantie flow, de plan plan vibe met 100 op boksende ideeën, moetjes en vraagtekens. Gister zag ik bij Hello Goodbye een dame die de stap nam om 6 maanden de wereld rond te reizen, op zoek naar zichzelf. Met hier en daar een vleugje spiritualiteit. Tegen zoiets moet je altijd volmondig ja zeggen.

Zo een soort reisje heb ik zelf niet nodig. Ik ken mezelf goed, soms te goed. En soms heb ik nu eenmaal van die momenten net zoals iedereen dat ik teveel tegelijk wil. To ease my mind, heb ik een plan gemaakt. Simpele stappen richting mijn geluk makende succes. Een soort sequal van wat ik de afgelopen jaren al heb bereikt. Geïnspireerd op toekomstige uitdagingen. To be continued.

Kampioenen

Wakker worden met “We are the champions” van Queen overkomt me niet vaak. Wel rijd ik vaak met “I’m the greatest” van R. Kelly richting werk op een zonnige dag. Het geeft het begin van de dag een glorieus gevoel. Alles lijkt mogelijk. Van achter mijn zonnebril voel ik me dan onoverwinnelijk en rijd ik de uitdagingen op mijn fiets tegemoet. Het nummer van Queen daarentegen, bezorgde mijn ego geen boost. Wel had ik het idee dat ik de rest van de dag mezelf moest bewijzen en ook echt wat moest presteren.

Het gevolg? Alle bestanden werden in een nieuwe lay-out gezet. En de werkplek natuurlijk. Dit keer was niet alleen mijn werkplek, maar ook die van mij collega aan de beurt voor een renovatie. Ook zij kijkt nu aan tegen een kleurrijke wand van geplastificeerde lijstjes. Ietwat neurotisch kwam ik tot rust toen de collega’s door de regen naar hun lunchafspraak vertrokken. Voor mij was er ook een memorabele beleving. Voor het eerst sinds een jaar en zeven maanden, heb ik in de kantine gelunched. Met een patatje. Beetje jammer dat de helft van de collega’s niet door had wat voor een moment het voor mij was.

Onzinnig misschien maar er zijn altijd van die momenten die je bij blijven. De momenten waarop je hard je best doet en het achteraf wel mee blijkt te vallen. Zoals mijn sportieve CV. Van het enthousiast beginnen met judo lessen in het karatepak van mijn broer, poging tot tennissen vanwege de gekleurde zweetbandjes tot aan de aerobic lessen gekleed alsof ik zo uit een scéne van Flashdance weggelopen ben. Vooraf ben ik bereid om er helemaal in op te gaan en heb ik grootse verwachtingen. Eenmaal involved kom ik er al gauw achter, waar het werkelijk om gaat.

Die bezinningsmomenten. De laatste tijd ben ik druk geweest met de voorbereidingen voor de vakantie, aanschaffen van zomerse kleding, uitruimen van kledingkasten. Bijna obsessief, dat het mij nu benauwd. Heb ik al die spullen wel nodig? Nee, dat is niet waar het omgaat. Tussen die madness door ben ik mezelf some how tegengekomen. Hamsteren van spullen en maar kopen kopen kopen is niet mijn aard. Oké, dat gat in de hand heb ik nu eenmaal wel geërfd. Zo nu en dan speelt het op, maar daar zet ik nu een stop op. Mijn vakantie zal niet afhangen van de outfits die ik draag puur voor de “toevallige” foto’s die er geschoten zullen worden.

Ik houd van de rust, ruimtelijkheid en het erdoorheen kunnen kijken. Alle poespas is niet nodig, wanneer je gelukkig bent. Nog 25 dagen, om rustig te blijven en met mijn fitness apps te trainen. Nu dat maar eens onder controle te houden, al zal de spierpijn mij zo nu en dan wel afremmen.

Rollercoaster funk

Het nastreven van een doel toont ambitie. Het bijstellen daarvan is moedig, het doorzetten is een heel ander verhaal. Vooral wanneer andere jouw koers als stabiel erkend hebben. Het brengt ongeloof en een kans om jezelf te verklaren blijft ergens steken. Voor mijzelf had ik een duidelijk doel gesteld en de benodigde stappen genomen. De motivatie was aanwezig, de wil en ik zat helemaal in de flow. Some how ben ik geblokkeerd. Ik ervaar een leegte. Er is geen ruimte voor spontaniteit of geflirt. Ik zit in een loop en ik wacht nog tot mijn rollercoaster ride weer keihard naar beneden dendert, de adrenaline weer door mijn aderen giert en ik vol enthousiasme er tegen aan ga.

De eerlijkheid is aan het woord wanneer ik vertel dat ik mij geïsoleerd voel van de weg naar succes. Of in ieder geval de weg die ik zelf voor ogen heb, met wat goodies on the road. Stel ik me aan? Maybe. Na een middag lovende berichten over mijn pastry skills ben ik aan het denken gezet. De herinneringen schud ik niet zomaar van me af. Deels ben ik daardoor gevormd en zijn mijn gedachtes beïnvloed.

Het is veilig om vast te houden aan een agenda, maar benauwend at the same time. Vandaag voel ik me ver verwijderd van mijn doel, vakantie en komen er twijfels aan bod. Er is geen tijd, wanneer ik enkel slapen wil. Rust. Isolatie.

Nog 34 dagen tot de tijd waarin ik mij met niets anders bezig zal houden dan genieten. Weg van de concrete madness die mijn hoofd laat tollen.

Iron Man 3 date night

Kleine jongetjes worden grote jongetjes. Misschien raken ze met de jaren wat verwijderd van hun vroegere ideaalbeeld, adonis leeftijd, maar hun jeugdhelden blijven hetzelfde.

Bij de aankondiging van Iron Man 3 op televisie, kwam de fonkeling in daddy’s ogen weer naar boven. Iron man, één van de vele helden gecreëerd door Marvel. Misschien is dit wel de leukste. Vooral omdat hij een soort van anti held is met een huge ego die doet waar hij zin in heeft. Zo nu en dan komt zijn goedheid aan het licht, maar die wordt al snel overspoeld door een gewelddadige actie of halfnaakte vrouwen. In zijn ogen een geweldige film dus.

Deze mogelijkheid kon ik niet voorbij laten gaan. Date night it is. Samen met daddy, oompjes, nicht & haar vriend.

Nadat ze braaf hun menuutjes bij de lekkerste Spare Rib tent die wij kennen, opgegeten hadden, lopen ze voldaan naar de bioscoop. Als ongeduldige schooljongetjes halen ze een voor een hun 3D brilletjes uit het plastic.

Met een bak popcorn op schoot, startende voorfilmpjes, open gemaakte flesjes drinken, zitten ze muisstil naar het grote scherm te staren.

De hele film hebben ze roerloos in dezelfde houding naar de film gekeken met af en toe een OHH en AHHH en hard gelach als er weer een auto werd opgeblazen. Een geslaagd uitje!

collage d.l.

Lo met de lettertang

Terwijl mijn net gelakte lichtblauwe nagels over het toetsenbord glijden, geniet ik van de Maandag chaos. Met alle halve motivaties en resterende hangovers zie ik iedereen op kantoor de draad oppakken. Zelf ben ik onrustig en een sms dat je hoogzwangere zus extra naar het ziekenhuis gaat, is dan niet echt bevorderend voor je gemoedsrust.

IMG_1302

Je voelt hem al aankomen. Mijn gehele werkplek moest eraan geloven. Mijn gehele desk werd grondig geboend, stapeltjes worden gesorteerd, beeldschermen verplaatst, pennenbakjes gedesinfecteerd, plattegronden in 3 kleurtinten uitgeprint, gaatjes extra geperforeerd. En net als je denkt ik klaar ben, vind ik de dymo labelwriter.

Eerlijk, Willem met de waterpomptang is er niets bij. Als een dwaas ga ik tekeer en voorzie ik alles van een label waar je per dag met de vinger langsgaat. Licht aan, licht uit, deur open, deur dicht. In een oogopslag zie je alleen maar zwart witte teksten verspreid. Maybe I’ve gone too far?

Wel het is al 15.00 uur, wat betekent dat ik een update bericht van mijn moeder ontvang. Vol verwachting open ik het berichtje en lees ik iets over 2cm. Met mijn medische kennis die ik met het kijken van ER heb opgedaan, wist ik dat HET begonnen was. De bevalling.

Met een ietwat opgelaten gevoel rond ik alles in speed tempo af op mijn werk en vlieg ik door naar de supermarkt. Ja wie weet heeft ze wel ergens zin in toch, je weet het niet. Met een fietsmand vol chips, fruit en bloemen race ik naar huis.

Ergens verwacht ik het berichtje dat het hoofdje al in zicht is. Mais no, ik lees een verzoek voor spareribs van daddy.

Met een gebit vol maiskorrels afkomstig van het xl large sparerib menu, zit ik een uur later op de kraamafdeling. Mijn zus die zich ondanks de weeën rustig houd, verbaasd zich over onze nervositeit. Het is al heel wat dat ik in het ziekenhuis ben, ik die op het randje van smetvrees dans. Laat na staan dat ik de gehele bevalling per ongeluk mee zal maken.

No worries. Lo zit gewoon om 21.00 uur thuis op de bank en hoort het wel wanneer de baby er is.

Nadat mijn vader om 22.30 aankondigde naar het ziekenhuis te gaan, zit ik om 23.00 uur bij mijn tante in de auto richting ziekenhuis. In alle haast was daddy vergeten te vragen of ik ook mee wilde. Onbewust had ik sterk het gevoel dat ik erbij moest zijn. Daarnaast verzocht mijn zusje mij te gaan, aangezien zij “vast” zat in Groningen doordat ze haar trein had gemist.

Zit ik dan, op een verloskamer, met alle toeters en bellen. Opgelaten to the fullest, maar ik ben er. Met alle pijn die mijn zus meemaakt word ik stiller en durf ik niet meer te zeggen wat een trek ik heb in M&M’s. Tja wat doe je dan op zo’n moment? Ik stap dus in de auto. In het donker. Alone. Op de snelweg. Klein detail dat ik amper auto rijd.

Na het missen van een afslag of 2,3 kom ik thuis aan. Vermoeid en vol adrenaline plof ik op mijn bed neer.

Om 06.00 uur wordt ik wakker gebeld door een enorm enthousiaste, inmiddels oma van twee kleindochters, met het nieuws dat mijn nichtje N.J.J. geboren is. Hoe trots kan ik zijn, tante van twee mooie meisjes.