Lifestyle

It’s beginning to look a lot like christmas

De kerstboom staat alweer als pronkstuk opgesteld in de woonkamer. Een mooie grote donker groen gekleurde boom, versierd met de antieke kerstballen van mijn overgrootmoeder, met daddy’s verzameling en mijn verzameling aan handmade decoraties. Daartussen is een verdwaalde wolf  tussen de zilveren slingers en gekleurde lichtjes te vinden, omdat ik even in Game of Thrones sferen was. Je zult denken dat de boom nu loaded is met een grote verzameling aan curiosa en kitscherigheid. But no.  Over alles is nagedacht. Het versieren van de boom verloopt even neurotisch als het inpakken van mijn koffer en neemt ook aardig wat tijd in beslag. Dat maakt dat ik uiteindelijk toch wel een beetje sta te glunderen als ik mijn creatie vanuit de keuken aan het bekijken ben. Daar ben ik alweer bezig met de finishing touch. Christmas cinnamon cookies. De drie C’s. En wat zou mijn kerstboom zonder de cookies zijn! Ik ren naar boven en duik in mijn curver bak met cookie cutters. Van de eland, kerstballen, zuurstok, kerstboompjes, Kerstmannetjes, engelen tot aan sneeuwvlokken, I got it. Ik maak een zanddeegje met kaneel als ultimate flavor en begin met het uitrollen van mijn deeg. Nadat de vrolijke figuurtjes uitgestoken zijn, gaan ze op een geprepareerde bakplaat zo’n 12 minuutjes de oven in. Het huis vult zich langzamerhand naast de geur van de denneboom, nu ook met een vleugje kaneel. Ik heb het gevoel alsof ik in een life-size gingerbread house loop en begin weg te dromen. Not for too long tho, de cookies moeten perfect uit de oven komen en enkel even afkoelen zodat ze gedecoreerd kunnen worden. Een kleine finishing touch van een wit laagje Royal icing om de randen van de cookies. Door het gaatje wat ik in alle figuurtjes heb geprikt, haal ik een dun visdraadje. De cookies vullen de plekken op in de boom die nog over is tussen de kerstballen en slingers. De één wat lager dan de ander, om alles werkelijk in elkaar over te laten lopen. Tevreden zet ik het melk op vuur en als het warm genoeg is, roer ik de chocolade chunks en suiker erdoorheen. All that left for me to do, is de chocolademelk in mijn kerstmok gieten en genieten van het uitzicht.

Puppylove

Daar is hij dan. Met zijn grote ogen staart hij mij aan op de vroege vrijdagochtend. Ik raak vertederd, ontroerd en mijn hart begint te gloeien. Panter het covermodel die de screensaver op mijn werkcomputer siert. Die aanblik, is het ideale begin van een werkdag waarop ik liever bij hem thuis had gebleven. Ik weet niet of het moedergevoelens zijn die mijn hartje koestert en die ik sterk onderdruk, maar ik vind het iedere dag weer een challenge om weg te gaan terwijl die grote ronde ogen mijn aanstaren. Let’s face it, I’m a sucker for puppy eyes.

Waar ik iedere ochtend baal dat ik een rondje door het hondenpark moet afleggen, verruil ik die gedachte al snel voor liefde wanneer ik hem vrolijk zie waggelen. Met zijn te korte pootjes die ietwat naar binnen staan, lijkt iedere pas op een dansje. Zijn vrolijk kwispelende staart springt uit de krul als hij zich omdraait, omdat hij blij is om mij te zien. Dat terwijl ik het hele rondje al meeloop. Zo is hij gewoon. Oprecht en altijd vrolijk.

Offcourse kent hij ook zijn momenten als mopperkont, maar die zijn voornamelijk afkomstig uit verwennerij. Meneer ligt graag onder een dekentje toegedekt op de bank, terwijl zijn fluffy mandje met een zee aan dekens verlaat naast de bank op hem wachten. En als ik hem daar dan uit probeer te halen voor een wandeling, begint hij te grommen. Wat eigenlijk al snel verandert in knorren omdat ik hem bij de poging om hem op te tillen, onder zijn kale okseltjes kietel en met mijn vingers door zijn dichte vacht kroel. De ultieme genieter die hij is, trekt zijn oren glad naar achter, knijpt zijn oogjes dicht en rolt langzaam over op zijn zijde.

En dat, maakt iedere dag fabolous. Op een vine met een super schattige pugs las ik laatst, “To you he is a part of your life. For him you are his life“. Voor ons geldt dat both ways. We delen ook een grote passie, voor eten. Bij mij persoonlijk valt het nog niet zo op omdat ik mezelf afbeul in the gym, maar bij Panter is het inmiddels goed zichtbaar. Als pup lurkte hij zich nog vol bij zijn moeder op de dag dat ik hem mee naar huis nam. Hij was daarmee ook het meest chubby hondje uit het nest van vier. Dat was ook waar ik meteen verliefd op werd. Dat bolle pensje met dat kleine pluisje op zijn buik, het neusje wat meteen de lucht in gaat zodra er eten in de kamer verschijnt en die grote ogen die je bij iedere hap volgen. Panter is head over heels als het op eten aankomt. Hij staat al te springen voor een kruimeltje en eet hij alles wat los en vast zit. Bewegen vindt hij ook niet altijd nodig omdat hij zijn calorietjes koestert. Toch is het inmiddels tijd voor wat extra beweging, om die kleine te laten afvallen. Dat omdat ik hem nog graag een hele lange tijd bij mij wil houden.

Throwback Wroclaw

IMG_8144-001
Even een throwback naar de kleine get away naar Wroclaw, Polen. Het lijkt alweer eeuwen geleden, terwijl het mid oktober was. Gek hoe tijd op je kan inlopen en tegelijkertijd niet voorbij lijkt te gaan. Zoals wanneer je thuis bent. Lucky for me, gaf dit me wel de gelegenheid om de foto’s nog eens te bekijken. And boy, waar het fenomeen selfie 3 jaar geleden nog niet vreemd was, is het nu geïntegreerd in de society. Zelfs mét hulpstukken. Neem nu deze foto. Wij hebben hem genomen met de selfiestick, in een vol park, langs de rivier met bouwvakkers en we voelden ons anything but akward. Vroeger stond je stil en keek je naar de mensen die weer een zelfportretje namen. Of was het ongewoon om meer foto’s van jezelf te schieten dan van de omgeving. But then again, je veranderd zoveel. Als ik de foto’s terug kijk van 5 jaar geleden, ben ik niet alleen iets langer, maar zie ik ook wat de tijd met me heeft gedaan. Okay, dat klonk iets té, alsof ik in een kartonnen doos onder een brug heb gewoond. Maar het is wel zo. En waarom zou je dat niet vast mogen leggen on camera? Capture life. Capture moments. Maar vooral, koester ze met het gevoel dat je op het moment dat je dat knopje indrukte, had.

Wroclaw, overdekte markt

Samen met een gestilde trek, een tiental foto’s van het historische restaurant, verlaten we het restaurant met een enorme knoflookkegel. We worden er haast misselijk van en beginnen te dwalen door het park terug naar het Rynek. Met de zon op onze rug lopen we versufd wat rondjes tot we een groot industrieel pand in het vizier krijgen. Er staan allemaal reclame borden achter de ramen. Maar helaas hebben wij geen idee wat dit betekent, aangezien ons Poolse woordenschat niet verder reikt dan Vodka.

DSCN1542-001We steken de weg over en zwaaien een zware houten deur met een klein raampje open. Terwijl er 5 mensen langs ons heen haasten, komt er een klein dametje met een gigantisch boeket op ons aflopen. Ik houd de deur open voor het vrouwtje zodat ze er rustig doorheen kan lopen. Vervolgens legt ze haar bloemstuk neer en begint ze een hoop handgebaren te maken terwijl ze vlot in het Pools door ratelt. We gaan er maar vanuit dat ze ons bedankt en glimlachen lief haar kant uit.

Moving on voorbij de zware deur, blijken we op de overdekte markt in Wroclaw uitgekomen. Het doet me terugdenken aan een aflevering van Luke Nguyen in Vietnam. De markt daar was ook zo kleurrijk met een groot aanbod aan koopwaren.

DSCN1544-001De markt oogt knus terwijl het groot is opgezet. Van de slagershoek met ontlede kippen in de vitrines, kleurrijke groente- en fruitkramen, tot aan de bloemenafdeling met gigantische bloemstukken, tot de snoepkraam met honderd kleuren kauwgomballen, tot aan het gezelligste hoekje met bakbenodigdheden en kleine bakkerskraampjes. Alle koekjes waren stuk voor stuk schattig om te zien en voornamelijk gevuld met toffee, caramel, noten of room. Offcourse we had to try some en met name een typisch Pools koekje met maanzaad die gevuld is met bosbessen jam.