Familie

First anniversary as an auntie

Alweer een jaar geleden dat ik vol spanning aan het werk was op mn old job. Met mijn haar alle kanten op, van het zenuwachtige opnieuw indoen van mijn knot en een hoofd vol met chaos.

Ok, vandaag is niet veel anders, omdat alle krullen op de fiets weggewaaid zijn terwijl ik druk bezig was om mijn rokje niet omhoog te laten kruipen terwijl mijn zonnebril van mijn neus afzakte. Ah the things we do to be fashionable in the morning.

Niet te vergeten de telefoonrekening die het mij opleverde, omdat ik ergens de verantwoording voelde om iedereen op de hoogte te houden. Dat terwijl ik kilometers van mijn zus vandaan was en tot half vijf aan mijn beeldscherm gekluisterd zat. Ik denk dat het die dag echt tot mij doordringde welke fase er was aangebroken. De echte auntie to be.

Nu zijn er vele soorten aunties en manieren waarop je het kan intepreteren. De een neemt het wat serieuzer dan de ander op. Bij het ene nichtje of neefje is tante een aanzien status. Maar bij NJJ… daar ben ik de “sloop-je-tante-doordeweeks-maar-knuffel-haar-in-het-weekend-voor-taartjes”  tante.

Eerlijk moet ik toegeven, dat hoewel ik soms zeur over al het speelgoed dat mij om de oren vliegt, hun geslijm als de tandjes doorkomen, hoe ze het iedere keer voor elkaar krijgen om een kledingstuk te verpesten, krijzen op het meeste akward moment en alle kinderwebshops, winkels en tierenlantijntjes, dat ik mijn 3 kleintjes niet had willen missen. Not for a million in the world.

Speciaal voor de ooms & tantes

“Geboren in het mooie Indie, werd ik oud in Nederland. Terugkeer was niet mogelijk, want Indie is nu een ander land.

Ondanks een Nederlands paspoort, blijft je hart verankerd in je geboorteland. Na de vakantie moest je weer vertrekken, want Indonesie is nu het buitenland.

Als Indo ben je gespleten en bekijk je het van elke kant; Je wortels liggen in Indonesie, maar oud worden doe je in een ander land.

Als ik sterf zal de Waringingboom mij geen schaduw geven, dan verdwijn ik in de kille grond. Van een land waar ik mijn leven heb gesleten, helaas niet mijn geboorteland.”

Franklin Pourchez

Geduld komt met de tijd

Een week vol verwarring. Aangekondigd afscheid van de voetbalheld Beckham. Al ga ik nooit voor blond, moet ik toch een uitzondering maken voor deze man. Hij heeft de uitstraling, de vibe om hem heen hangen, fit body, goede looks en zijn onmiskenbare goed gevoel voor mode. Wanneer ik dit aan vriendinnen vertel vinden ze het shocking om te horen hoe ik over de man kan ratelen. De vraag waarom ik nog vrijgezel ben is het volgende. Misschien ben ik wel té kieskeurig en zou ik mijn aandacht wat langer op 1 kandidaat moeten vestigen. Het geduld is bij mij niet aanwezig. Ik kan uren in de keuken staan met de focus op eten, maar voor een relatie, ai dan ben je nog even bij mij aan het verkeerde adres.

Snel uitgekeken op iemand ben ik niet, het is meer het idee dat het niet voldoet. Het wil niet zeggen dat mijn standards sky high zijn. Nee, zoals Scarlett al zegt “Oh I’m not looking for a million things, just that one perfect thing – love”. Het gevoel dat het klopt. Veiligheid, geborgenheid. Misschien kijk ik wel teveel actiefilms waarin er altijd die sterke connectie en wraakgevoelens van Vin Diesel voor zijn vriendin of romantiseer ik daddy’s personality. Als kleine Lo riep ik altijd met hem te willen trouwen. Daddy maakte daarop altijd de opmerking de eerste beste die ik meenam het huis uit te gooien. Hoe gek het ook klinkt, dit nam ik serieus. En nog steeds vind ik het een gek idee om iemand aan mijn daddy voor te stellen.

Weet je, mannen zoals hij worden niet meer gemaakt. Tegenwoordig zijn het of jongetjes a la Peter Pan, never grow up. Of lopen ze een mislukte carrière achterna, is blowen hun main activity, gaan ze achter je staan zodra je moet afrekenen. Of nog erger trekken ze hun mond niet open als iemand tegen je aanstoot terwijl ze zogenaamd op zoek zijn naar een bad bitch. Sorry that ain’t me.

Bij de terugkomende vraag of alle verzoekjes van potentiele vriendjes vraag ik me wel eens af of ik mijzelf moet aanpassen. Maar then again, waarom? Uiteindelijk merk je dat toch wel. Zoals ik vandaag bij de doop van mijn babynichtje G.G. heb mogen zien, je weet het wanneer het goed voelt. Wanneer het echt een match of the winning match zoals bij mijn pas getrouwde nicht.

Diversiteit maakt het allemaal wat leuker. Dus laat ik mijzelf zijn, in de tussentijd wat geduldiger worden en wie weet wat voor moois er bij mij zal gebeuren. Een reis naar Indonesië staat al vast so;) Ik mag niet klagen.