Puppylove

Daar is hij dan. Met zijn grote ogen staart hij mij aan op de vroege vrijdagochtend. Ik raak vertederd, ontroerd en mijn hart begint te gloeien. Panter het covermodel die de screensaver op mijn werkcomputer siert. Die aanblik, is het ideale begin van een werkdag waarop ik liever bij hem thuis had gebleven. Ik weet niet of het moedergevoelens zijn die mijn hartje koestert en die ik sterk onderdruk, maar ik vind het iedere dag weer een challenge om weg te gaan terwijl die grote ronde ogen mijn aanstaren. Let’s face it, I’m a sucker for puppy eyes.

Waar ik iedere ochtend baal dat ik een rondje door het hondenpark moet afleggen, verruil ik die gedachte al snel voor liefde wanneer ik hem vrolijk zie waggelen. Met zijn te korte pootjes die ietwat naar binnen staan, lijkt iedere pas op een dansje. Zijn vrolijk kwispelende staart springt uit de krul als hij zich omdraait, omdat hij blij is om mij te zien. Dat terwijl ik het hele rondje al meeloop. Zo is hij gewoon. Oprecht en altijd vrolijk.

Offcourse kent hij ook zijn momenten als mopperkont, maar die zijn voornamelijk afkomstig uit verwennerij. Meneer ligt graag onder een dekentje toegedekt op de bank, terwijl zijn fluffy mandje met een zee aan dekens verlaat naast de bank op hem wachten. En als ik hem daar dan uit probeer te halen voor een wandeling, begint hij te grommen. Wat eigenlijk al snel verandert in knorren omdat ik hem bij de poging om hem op te tillen, onder zijn kale okseltjes kietel en met mijn vingers door zijn dichte vacht kroel. De ultieme genieter die hij is, trekt zijn oren glad naar achter, knijpt zijn oogjes dicht en rolt langzaam over op zijn zijde.

En dat, maakt iedere dag fabolous. Op een vine met een super schattige pugs las ik laatst, “To you he is a part of your life. For him you are his life“. Voor ons geldt dat both ways. We delen ook een grote passie, voor eten. Bij mij persoonlijk valt het nog niet zo op omdat ik mezelf afbeul in the gym, maar bij Panter is het inmiddels goed zichtbaar. Als pup lurkte hij zich nog vol bij zijn moeder op de dag dat ik hem mee naar huis nam. Hij was daarmee ook het meest chubby hondje uit het nest van vier. Dat was ook waar ik meteen verliefd op werd. Dat bolle pensje met dat kleine pluisje op zijn buik, het neusje wat meteen de lucht in gaat zodra er eten in de kamer verschijnt en die grote ogen die je bij iedere hap volgen. Panter is head over heels als het op eten aankomt. Hij staat al te springen voor een kruimeltje en eet hij alles wat los en vast zit. Bewegen vindt hij ook niet altijd nodig omdat hij zijn calorietjes koestert. Toch is het inmiddels tijd voor wat extra beweging, om die kleine te laten afvallen. Dat omdat ik hem nog graag een hele lange tijd bij mij wil houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s