Lola Sparrow

Je ziet het in alle films. Alle bodies zien er 10x beter uit in een wetsuit. Alle “massa” wordt platgedrukt en alle pluspunten worden benaderd. Somehow zie ik er in mijn rental wetsuit, die nog fris en zanderig was van de ochtend, een stuk minder aantrekkelijk uit. Waarschijnlijk heeft er voor mij een gigantische man in dit zelfde pakje gezeten, want er blijft een enorme ruimte over bij de “man hole”. Om de look nog wat af te maken krijg ik een vierkant helmpje op met een beschermlaag van zand, zodat hij lekker blijft plakken in het water. Vanuit mijn ooghoeken zie ik reddingvesten liggen. Zo ijdel als ik ben hoop ik dat het reddingvest nog enigszins iets van mijn taille zal laten zien, ondanks dat de appeltaart van vanochtend nog rondom mijn belly aan het dansen is.

But no, ik zie er meer uit als Spongebob in een van zijn identieke outfitjes. En ik weet niet of het door een flashback aan mijn bezoekje naar Warner Bros Moviepark komt, maar opeens ben ik er helemaal klaar voor. Waar ik met het eerste teambuilding onderdeel, beachvolley, een ballast voor het gehele team was, voel ik me nu helemaal in up lifting spirits. Okayy de bijna overwinning met het behendigheidsonderdeel helpt ook als motivatie.

Well moet ik eerlijk toegeven dat er ook honderden zenuwachtige stemmen van mijn moeder door mijn hoofd klinken, met wat er allemaal wel niet kan gebeuren. Tijdens de uitleg van de instructeurs wordt ik enorm vervelend van de spanning. De uitleg over het weer aan boord halen van een uit de boot gevallen collega, ontgaat me geheel. Totdat ik iets hoor over het aan de peddel naar binnen halen en verschrokken kijk ik mijn collega aan. Hoe gaan ze mij ooit dat bootje in trekken of beter gezegd wie!

De eerste stappen in de Noordzee zijn zeer verfrissend tot onderkoelend en ik vraag me af hoe ik ooit door dit gehele avontuur heen kom. Alle berichten van pietermannetjes, aangespoelde walvissen, rondzwervend vuil en de mogelijke aanwezigheid van zeemeeuwen zijn ook niet geheel geruststellend.

Eenmaal in de boot, klim ik zonder dat ik het door heb voorin op de boot. Omdat ik natuurlijk niet heb opgelet bij de uitleg, wist ik dus niet dat het peddelen hier het zwaarste zou zijn. Nadat de eerste golf in dit raftavontuur de eerste collega’s uit de boot swiped, stroom de adrenaline door mijn aderen. De zeebenen worden geactiveerd en mijn stemvolume gaat op decibel alarmsysteem. “1,2 roei, 1,2 roei. Ik hoor jullie niet!” schreeuw ik door de boot terwijl ik een roei beweging probeer te maken. Al ben ik eerlijk gezegd alleen maar bezig met mijn benen om de rand te klemmen en de peddel niet te laten vallen. Oh en blijven zitten terwijl de golven met al het prikkelende zeezout in over mijn heen razen is ook geen gek idee.

Zo enthousiast als ik ben waan ik mij in de Black Pearl. Als we de grote golven voorbij zijn, kom ik zelfs met het idee om even a la Jack Sparrow in de boot te gaan staan. Ik haal mijn knieën van het slot, wat zich heeft geactiveerd door het koude zeewater, af en zwaai 1 been de boot in. De rest van het bootje kijkt angstvallig om zich heen en vraagt al zuchtend of ik niet gewoon kan blijven zitten.

And so I did. Twee keer hebben we met het rubberbootje de golven van de Noordzee getrotseerd. En al die tijd zat de meest paniekerige matroos nog op de rand van het bootje. Ahoy mate, terug naar de kust. Op naar de warme chocomel, het warme vest en de houtkorf waar mijn collega’s gedurende de avond de geluidsgolven mijn stem nog door hun hoofd zullen horen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s