Late, again

The tricky part van schiphol is toch wel het tax free shopping. Het is zo verleidelijk om van alles te kopen wat je niet nodig hebt, door het kleine greedy stemmetje wat je wijsmaakt dat het zonder die 15% btw stukken goedkoper is. Lichtelijk bedwelmd van alle parfums, zoeken we een bestseller uit bij de boekenhandel. Maar om eerlijk toe te geven belanden we in de hoek van de tabloids, hungry voor een juicy roddel.

Met een tasje magazines lopen we nog twijfelend over de letter B of D richting onze gate. Halverwege de loopband begin ik iets te lachen. Zo gek maar ik zou zweren dat ik de omroepdame Ruler hoorde zeggen. Wie weet heb ik het verkeerd gehoord. Ik werp een blik op de tijd en zie dat we toch wel iets dichter bij onze boarding tijd zijn beland. Tegelijkertijd hoor ik weer die dame weer iets omroepen. Dit keer hoort de rest het ook. “Ruler family ready for boarding. Please come to gate D83”.

We schrikken ons rot. We hebben nog maar 10 minuten voor departure time. Met een noodvaart springen we van de loopband af om met een flinke sprint door de vertrekhal naar onze gate te rennen. Wauw nu komt die cardio training toch nog eens van pas.

Bezweet, al hijgend, met de knotjes halverwege ons hoofd komen we met de tasjes om onze oren aan bij het vliegtuig. De stewardess wijst ons de plek, waarop het hele vliegtuig ons the evil eye toe werpt. Het oudere stel achter ons fluistert “ik zei het toch”. Niet echt begrijpend wie of wat ze hiermee bedoelen nemen we onze plek in.

De gehele vlucht slapen we door, zonder onze stoelen te verstellen. De andere reizigers, van allemaal boven de 40 hebben geen last van ons gehad. Al waren we wel wat melig toen de co-piloot de tussenstop aankondigde. But then again, wij hoeven er pas bij de laatste stop uit. Of wacht, ons ticket vertelt ons heel wat anders. Al tien minuten vroegen wij ons af waarom de deuren open bleven, but it is us! Hier moeten wij er al uit bij Lamezia Terme.

We trekken de tassen onder de stoelen vandaan en nemen voor de tweede keer op deze vroege ochtend een sprint, door het gangpad. Ik roep tegen de stewardess dat wij er hier uit moeten.

Wanneer we bij de de stewardess aankomen, tikt ze gemoedelijk op mijn schouder en zegt ze “oh gelukkig, jullie zijn het, alweer”.  Ietwat beschamend lopen we de trap af om onze eerste voet op Italiaanse bodem te zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s