Mood soundtrack

Op mijn easy, loszittende broek, makkelijk shirtje, jackie, nikies en knot op mijn hoofd fiets ik na een vermoeiende nacht vol gehuil van mijn babynichtje naar het station. Twee, drie stappen, glimlachje hier en daar en ik piep tussen de rij op het laatste moment de trein in.

Met twee oudjes tegenover mij, die de hele treinreis twijfelachtig naar mij kijken, lijkt de treinreis deze keer snel te verlopen. Oké, de vorige keer was ik ook wat omslachtiger gereisd met een vertraging door een bezoekje aan de Starbucks, but here we go.

Er staat me nog een afstand van een twintig minuutjes te voet af te leggen. Met Fire van Big Sean door mijn oordoppen, tippel ik aardig door terwijl de muziektekst door mijn hoofd verspreid.
Bij binnenkomst van het schoolgebouw merk ik al dat er anders naar mij gekeken word. Misschien omdat ik de vorige keer als zakenvrouwtje binnenkwam en nu als the urban nanny herself.

De dag lijkt zichzelf in te vullen. Training loopt vlotjes door en de aantekeningen worden gemaakt. Bij het evalueren van de dag komt er iets onbekends naar voren zetten. Naar analyse van de afgelopen twee trainingsdagen word ik bestempeld met DOMINANT. Ik? Wat is er gebeurd met “je bent zo schattig”? Misschien heeft dit te maken met de andere cursisten.

Zet mij in een ruimte met afwachtende, nietszeggende mensen en ik neem het voortouw. De vorige zin terug lezend klinkt dit erg crue of te assertief. Ik ben gewoon allergisch voor situaties waarin niets gebeurd omdat iedereen zenuwachtig aan zijn nagels zit te peuteren. En dit coming from iemand die vroeger zo verlegen was dat ze niet achter haar vader vandaan kwam. Maar dat liep los. Ik werd ouder, kwam op meerdere plekken in de bizarste situaties en heb daarvan geleerd. Ik kan zelfs zeggen dat ik enige zelfverzekerdheid heb opgebouwd.

En nee dat groeit niet aan de bomen, daar heb ik in moeten investeren, kleding op aangepast. Want waarom zou je willen blenden in de grijze massa.

Muziekkeuze is in de afgelopen tijd niet veranderd. Terugkijkend op de dag van vandaag, merk ik dat ik beïnvloed wordt door het nummer van mijn afspeellijst. Als ware soundtracks van het moment. Neem nu Fire van Big Sean. “Tell em that I need more, fire fire fire” werkte als een motiverende anthem. Klaar voor de dag, met een “ik eet ze op” spirit kwam ik binnen. No wonder dat ik de leiding nam.

Waar ik soms nerveus wordt van groepen mensen omdat ik me niet prettig voel als “1 van de menigte” had ik ook geen probleem om mij tussen een groep studentes te wurmen. Wat met iemand met een lengte van 1,78m niet altijd even makkelijk is. Maar wel als “all u nigga’s want to get like me, get like get like me” van Nelly ft. Nicki Minaj als soundtrack.

Eenmaal weer bij de fietsenstalling in een horde mensen die gretig hun fietsje uit het rek willen trekken, zet ik de pas erin en loop ik driftig achter een groep jongens. Ik merk dat ze hun stap versnellen en zelfs aan de kant gaan. Soundtrack? “You know I said it’s true, I can feel the love
Can you feel it too, I can feel ah ah” Feel the Love van Rudimental ft. John Newman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s