Departure vliegangst

Na twee rondjes om de rotonde heen omdat ik mijn telefoon was vergeten, stuiten we in een vertraagde trein op een spraakzame jongeman. Een jochie die in het raam van de trein eerst zijn kapsel fatsoeneerde om vervolgens in te gaan op ons gesprek. Nieuwsgierig als die is, vraagt hij naar onze reisplannen en is al gauw onder de indruk. Graag had hij gaan feesten, maar helaas moet hij naar huis om zijn project af te maken.

Twee haltes verder stappen wij uit om ons middenin de vakantie chaos van Schiphol te begeven. Met een lichte trek naar iets warms, belanden we bij een pasta tentje. Vol ongeduld en enthousiasme wachten we hier met smacht op de pasta, om ons erna kapot te haasten naar de gate.

Deze twee indo’s komen ook weer eens te laat. Met onze bagage over de schouder wandelen we op hoog tempo door op de rollende loopband. Het gaat vast sneller dan wanneer we gewoon lopen. Met de grijns op ons gezicht en niet de druk om te rennen hopen we dat mensen toch merken dat we gehaast zijn en ons vooral niet voor de voeten lopen. Right.

Aansluiten achterin de rij. De gate zou volgens de boardingpasses sluiten om 20:50h, bij Easyjet werkt dit echter anders. Het betekent dat je vanaf dat moment pas terecht kan bij de gate om meteen te boarden. Al dat gesjees voor neks.
In een rij zwetende mannen hopen we smachtend op entertainment in het vliegtuig. Een rugbyteam zou niet verkeerd zijn. Of laat er dan temminste iemand behulpzaam om ons te helpen met de bagage op te bergen. Unlike this maken wij weer kennis met een verwaarloosde steward die ons de stoelen inkijkt.

Vast geklikt en wel zitten we als twee giechelde schoolmeisjes smachtend naar alle komende avonturen in de stoel terwijl het vliegtuig met vol gas de lucht in schiet.

Het vliegtuig staat nog geen minuut op horizontale stand of het food&beverage karretje schiet al door het gangpad. Geen van de zwijgzame Engelsen die naar huis vliegen, wappert net zo met hun handen in de lucht om de aandacht van de stewardess te trekken voor de snackbox als wij.

Met het boxje net geopend en wel haasten de steward + stewardess zich naar hun plaatsen. Met een mond vol chocolade kijk ik naar een dippende Kel als mijn stoel begint te schommelen. “Het zal dat ongeduldige blondje naast me wel zijn” Wrong. Er barst een turbulentie los en ik vrees dat ik de rest van mijn snackbox tussen de wrakstukken van het vliegtuig op zal moeten eten. Het blondje naast mij blijkt, na al Kel’s vluchtpogingen en duikhoudingen op de stoel, enorm last te hebben van vliegangst.

Pour thing, dat ze net op een stoel naast ons zit. Waar ik mijn paracetamolletje naar binnen werk, begint Kel uitbundig te lachen en schudden op haar stoel. Met flinke meters aan afstand valt het vliegtuig naar beneden om aansluitend te beginnen aan de landing. Waar de paniek zijn hoogtepunt bereikt door de laatste val, blijken we al op de landingsbaan te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s