Turtle race

Vier weken… niet werken, niet te vroeg opstaan, geen moetjes en al zeker geen haast. Dan is zo een eerste werkdag wel wennen. Ik voel me als een schildpad die met sloffende voetjes over de vloerbedekking schrijnt. Je begrijpt wel dat hakken nog even off limit zijn na al die wandelingen op slippers of zelfs blootvoets.

Ik begin nu pas te beseffen wat voor een impact de hele reis op me heeft gehad. Hoe snel je ergens aan went wat eigenlijk ongelofelijk mooi is. En zelfs hoe snel je jezelf iets aanmeet. Waar ik daar als belanda bestempeld werd, voel ik mij bij thuiskomst compleet. Aangevuld met een hoop mooie herinneringen en een bepaald gevoel. Some say het sranang gevoel, ik noem het “laat me gelukkig zijn” bedoeling. Heerlijk.

Maar toch leeg. Ik weet niet of het mijn gevoel voor tijd is, wat ik daar verloren ben. Of dat er ergens een herinnering blijft steken die een hoop vervaagt.

In deze waas probeer ik toch wel mijn werk op te pakken. Er zijn een aantal dingen blijven liggen. Het ertoe zetten lukt nog niet. Dit weekend herpak ik mijn motivatie door met mijn obeesetje te gaan hardlopen. Mijn lieve hondje zit op het gewicht van 6kg. Tja, what can I say. Hij is geobsedeerd door eten, iets wat in de familie zit. En daarnaast heeft hij de aanleg en het vermogen om zeer lui de dag door te brengen. Iets wat ook herkenbaar is voor mijn familie. Zijn I love Ibiza tanktop van vorig jaar gaat hij niet meer dragen, mits hij afvalt. Niet dat hij gekleed door het leven gaat. Maar soms even als trigger voor de lachspieren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s