Cocobee

imageNa het eten is het tijd voor wat entertainment. Het straatje langs het resort bied genoeg leuke gelegenheden. We gaan voor de meest lege plek, Cocobee. Simpel omdat er niemand zit en we het sneu vinden voor het personeel. Eenmaal binnen vertellen ze dat ze net geopend zijn, dat er live muziek van een zangeres+keyboardguy is en dat de gasten ook mogen zingen. Karaoke hoef je geen twee keer tegen Kelly te zeggen. Voor ik maar met mijn ogen kan knipperen heeft Kelly mij al opgegeven voor een liedje. “Squeeze me I have an question mark”, Kells famous line op vakantie, “Can this girl sing, she is excellent pro backhome”. Bedankt, zet meteen even de standard skyhigh.

Een half uur later krijgen we samen met de cocktails het muziekboek aangeleverd. In mijn oor zit er naast me eentje “Adele ooo doe Alicia Keys” te schreeuwen terwijl Joyce druk aan het playbacken is op de indo zangeres met het fragiele stemmetje.

 

Na vier slokken uit mijn terpentine drankje, moet ik het podium op. Met bibberende benen probeer ik op te staan als Joyce al springend door het barretje gaat. Gelukkig bied ze aan om mijn backing vocal en danseres te zijn. Zo multifunctioneel is haar talent gelukkig.

Na wat geklungel met de keyboard bejaarde begint hij een soort muziekje te spelen wat op If I Ain’t Got You moet lijken. Half starend naar de microfoon en luisterend naar de eerste deuntjes van het nummer, tikt het zangeresje me dringend aan. Blijkbaar is het nummer al halverwege en moet ik nog een poging tot zingen doen. Het personeel kijkt me hoopvol aan en staan al met hun blackberries paraat om fotos te maken en te filmen.

imageKelly schreeuwt alleen maar hilarisch en ligt samen met de rest in een deuk. Martin filmt, giechelt en roept “je kan het”, terwijl mijn vader zijn lach probeert in te houden om de foto niet te laten bewegen. Bij het refrein herken ik eindelijk iets in de melodie die meer op George Michael lijkt dan het gekozen nummer. Met een beetje geluid probeer ik de inmiddels mee blerende zangeres te overtreffen bij de uithaal.

Fred en Alan roepen alleen maar hey hey op het moment dat er eindelijk iets uit mijn strot komt. Aan het eind krijg ik een hartelijk applaus en een camera in mijn gezicht gedrukt. De microfoon wordt uit mijn handen gegrist door de zangeres die tijdens mijn meest redelijke noten mee begon te bleeren.

Als ik weer ga zitten, gooi ik de cocktail achterover en ben ik klaar om weg te gaan. Het personeel blijft vragen om nog een nummer en Kelly besluit even cocktail les te geven. Een caprinihia wordt hier gemaakt zonder chacha en rietsuiker. Een steek in het hart van deze cocktaillover.

De rekening komt er eindelijk aan en ik kan opgelaten weglopen. Kelly besluit nog even om aan de bartender te vragen of hij een leuke plek weet om uit te gaan in het straatje. Really Kel, really. Aangeschoten als ze is van haar twee cocktails neemt ze nog uitgebreid afscheid van het personeel.

Bij het weggaan roept de pianist “terima kasih miss, u have amazing voice”. Een roder gezicht kan ik niet krijgen, weg hier! Bedankt eh Kel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s