Goodmorning Garut

Na een nacht vol wilde dromen, wordt ik al vroeg wakker. Het huisje van riet en hout is zeer gehorig. Terwijl ik al slapend om me heen kijk hoor ik voetstappen. Waar komen deze vandaan? Zijn het de snurkende mannen boven ons of dan toch de buren? Aan mijn roomie naast me met de oordoppen in heb ik ook niks. Gespannen wacht ik af waar het geluid zich naartoe beweegt. Een kleine geruststelling, de wc wordt doorgetrokken. Dat moet één van de oompjes zijn.

Net wanneer ik me weer om wil draaien, gaat er een alarm af, om freaking 05.00 uur s’ochtends. De buren worden gewekt voor hun training. Natuurlijk zijn naast ons de luie gestationeerd en moet het alarm meerdere keren af gaan. Wanneer de buren opstaan is er luid gepraat gevolgd door gemarcheer. Slapen is voor mij geen optie meer. Ik draai wat in mijn bed tot ik de eerste in het huisje onder de douche hoor stappen. Kleinigheidje dat slaap er niet meer in zit door een haan die maar blijft kraaien alsof die op speed vliegt.

Na een douche in onze half open dak badkamer, loop ik naar de veranda. Daar zitten Fred en mijn vader gedouched en wel. Wanneer mijn maag licht begint te grommen, komt er een dame aanlopen met een dienblad vol serabi’s.

image

Het is pas half 7, dus ja een paar pannenkoekjes gaan er wel in.

Zodra iedereen gedouched en wel op onze veranda staat, vertrekken we naar het bambu restorant voor het ontbijt. Waar we in het hotel in Bandung eggman mistte bij het ontbijt, is er hier een upgrade aanwezig. Deze egg man is ook waffle guy. Daarnaast is er een uitgebreid assorti cereal, fruit, danish pastry, broodjes, mie, vlees en groentes.

Ook is onze nieuwe vriend van de lunch van gister weer aanwezig. De kleine indo boy sprak goed Engels en wilde alles over ons weten. Hij legde ons uit dat we hem konden roepen met een belletje van bamboo. Uiteraard speelde Alan een heel muziekstuk en kwam de jongen vlot aangerend. Na de lunch gaven we hem een flinke tip. Ons hart, als de sofities die we soms waren, brak gister toen hij na het aanhoren van ons reisplan vertelde dat hij enkel kon dromen om naar zelfs maar naar Yogyakarta te gaan.

Een paar kiekjes met onze vrind en hij was over joyed. Een chinees koppel dat ook aan het lunchen was, had geen idee wat er gebeurde. Voor de zekerheid wilde ook zij met ons allemaal op de foto. Who knows! Na al die kiekjes beginnen we het haast normaal te vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s