Ereveld

Na de kids mania in het museum rijden we door voor een stukje familiegeschiedenis. Via vele wegen zijn we er eindelijk gekomen. Het ereveld van de KNIL en andere soldaten slachtoffers.

Via een begraafplaats komen we bij een groot glimmend hek. Nadat het hek geopend is verschijnt er een laan met bomen, vers gemaaid gras en zo ver als het zicht reikt zien we witte kruizen; de graven. Zeer indrukwekkend om te zien hoeveel mensen er liggen. Van zowel zusters, soldaten, generalen als burgers. En ook onbekenden. Hierbij ervaar ik een soort verlaat verdriet. Niemand zou naamloos moeten sterven. Fijn om te zien dat deze onbekenden toch een mooie rustplaats krijgen.

image

image

Een vreemd idee om ineens zo dichtbij te zijn bij een gebeurtenis die eigenlijk meestal ver van de jongere generatie verwijderd leek. Op deze begraafplaats lezen we niet enkel de Nederlandse geschriften op de borden en beelden. We voelen ook de geschiedenis. We staan er middenin.

image

image

image

Na een klein rondje langs het ereveld te hebben gelopen worden we aangesproken door een beheerder. Deze meneer neemt ons mee naar een prieeltje waar hij ons meteen een register aanreikt. Al snel zien we de naam van de vader van onze opa staan.

image

Onder begeleiding lopen we naar het graf. Onderweg zien we een aantal bekende achternamen en kunnen ons enkel afvragen of die personen gerelateerd zijn aan onze bekenden.

Plots staat de voorste in de rij stil bij het één na laatste graf in de rij. Een raar gevoel overmant me. Ik weet niet of ik nu treurig moet zijn voor een man die ik enkel van de verhalen ken.

Al heb ik mijn eigen opa nooit in levende lijve ontmoet, voelt dat voor mij heel anders. Ik ken hem. Door alle verhalen die zo vaak en expliciet zijn verteld kan ik me een goede voorstelling van opa maken. Maar van onze overgrootvader lijkt het net iets anders.

Dankbaar kijk ik naar het graf, de ooms, mijn vader, mijn nichtjes en Ronald. We zijn nu 4 generaties verder, maar zo dichtbij.

image

Al rust u al in vrede, wetend dat de geest nooit verloren gaat. Staan wij hier, houdend van een vertelde gedeelde herinnering dankbaar. Adscheid nemend met een bloemstuk verlaat, zijn wij op tijd. In een bijzonder gezelschap komen ook wij u, de laatste eer bewijzen. Rust zacht.

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s