Too much indo tourist

Bij het diner kwam oom Freddie op het idee om ons vrijdag mee te nemen naar de Tangkuban Perahu, de warmwaterbronnen en voor een gezamenlijke lunch. Helaas voel ik me op deze ochtend nog niet minder dan beroerd. Het gekke is dat ik twijfel of het wel een voedselvergiftiging is. In the back of my mind denk ik dat het lichte oververmoeidheid is die niets met de vakantie te maken heeft. Het eerste halfjaar van 2013 is een rollercoaster geweest. Voor het eerst in tijden heb ik enkel mezelf om “druk” over te maken en zijn alle moet‘jes vervallen, de rust keert terug. De stress heeft mijn lichaam verlaten. Al verloopt dit niet zonder hobbels.

Mijn vader voelt zich ook niet optimaal en blijft bij mij op de hotelkamer. Al gauw zie ik dat ook hij ziek is. De bevestiging dat het niet enkel die shitty mac was, zie ik aan de manier waarop mijn vader zijn ogen sluit en er steeds beroerder uit gaat zien.

Terwijl wij zo nu en dan een glimp opvangen van de lokale televisiezender, is de rest op stap met oom Freddie. Om 09.00 uur zijn ze opgehaald met een busje die hen met een cameraploeg opwachtte. Het lokale reisbureau die het busje verhuurt had aan onze oom gevraagd of zij bij ons tripje nieuw promotiemateriaal mochten opnemen. Een groepje blanke Europezen doet het goed hier. Bij aanblik van onze familie was het reisbureau echter teleurgesteld, omdat ze niet voldeden aan hun verwachtingen. Too much indo. Een paar kiekjes en kort filmpje volstaan voor waar ze eigenlijk een dag mee zouden gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s