Plan plan belanda

Een ritje wat snel kan, maar niet hoeft. Plan plan. Met behulp van de mannen, krijgt onze pak ketjil de koffers in de auto.  Een hobbelige rit, stoel bovenop de motor, hangend in de autoriem slaap ik me er prima doorheen. Zo nu en dan probeer ik wakker te blijven om de omgeving te bekijken. Het is een gek aangezicht hoe de armoede en de rijkdom hier dicht bij elkaar kan liggen. Aan de linkerzijde van de weg zie je kroppenhuisjes, crappy winkels, daar tussenin rijden auto’s van allerlei formaten en aan de rechterkant van de weg staan er zowaar plaatselijke villa’s.

Ik herinner me dat dit een van de redenen is waarom mijn vader eerder niet terug wilde naar het land van zijn herkomst. Nu we hier zijn zie ik dat hij er nog steeds mee struggled. Van een te grote fooi omdat het omgerekend nog geen kwartje is tot het aanhoren van iedere bedelende man of vrouw. Is dit schuldgevoel? Ja. In het winkelcentrum maken de nichtjes en ik vaak de opmerking dat we hier jutanairs (miljonairs) zijn. En rekenen we soms iets te makkelijk af. De luxe lijkt verleidelijk, de compensatie daarentegen? Je vraagt je ook af hoe de mensen tegen jou aankijken.

Waar ik mijn hart vasthoud voor de verkopers die tussen de auto’s doorrennen, spelen er kinderen in de greppel in de plassen regenwater. Zorgeloos, vrolijk hebben ze de grootste lol met hun vriendjes. Dat terwijl er op de achterbank geklaagd wordt over de afstand van het autoritje, gevraagd wordt om mentos en of de airco een tandje hoger of lager gezet kan worden. Really? Toch mag ik mezelf niet beter afschilderen dan een diva op zijn tijd, met name met oog op mijn reactie bij de aanblik van weer een kamar ketjil met een gat in de grond.

Een autorit langs de meest waanzinnige natuur. Waar wij in Nederland enkel langs een grazende koe rijden, weet ik hier af en toe niet waar ik kijken moet. Stilletjes vraag ik me ook af wat onze grootouders ervan vonden en of zij dezelfde weg bereden hebben. Ietwat vermoeid en geemotioneerd, komen we aan bij de Puncak Pass.

Gedurende hele autorit verteld de chauffeur in het Bahasa wat over de omgeving. Met een paar woordjes proberen we te reageren waarop hij al gauw belanda giechelt. Thuis pest mijn moeder me hier soms mee, wanneer ik doordrijf in alleen rijst te willen eten. En vind ik het beledigend. Hier noemen ze iedereen uit Nederland gewoon zo. Zelfs de voetbalmatch poster tegen Indonesia beeld Nederland af als Belanda, hilarisch.

3 comments

  1. Ik herken het helemaal: aan de ene kant de krottenwijken, de armoede en aan de andere kant de 5-sterrenhotels met hele buffetten waar mensen uit gekheid niet weten wat ze allemaal moeten eten. Heel dubbel. Dit was precies hetzelfde op onze huwelijksreis in Sri Lanka.
    Je komt wel weer met beide pootjes op de grond als je weet hoe goed wij het hier eigenlijk hebben en vaak lopen te klagen om niets 😉

  2. Dag Lola, ik lees als je reisverhalen en bekijk de foto’s wat een belevenis zeg! Ik voel me als een mini in je reistas zo op de achtergrond mee te reizen. Heel veel plezier en veel liefs, Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s