Don’t blame the driver

Na het diner wilde ik zo snel mogelijk terug naar het hotel. Dit is met het verkeer van Jakarta dus niet mogelijk. Een ritje van een kwartier, duurde 1ur en 15 minuten. Eenmaal jn het hotel ren ik naar de hotelkamer, waar de rest in de lobby blijft en Joyce, Kelly, Ronald en Alan nog een paar winkels afstruinen. Joyce kon het niet laten om op 20.00uur naar het hotel te gaan, als de winkels nog 2uur open blijven.

De volgende ochtend worden de koffers gevuld, gesloten en naar beneden gedragen. We hebben het helemaal gehad met het aanwezige piccolo enak en tillen zelf de koffers wel. Waar de rest nog geniet van een laatste ontbijtje, bewaak ik al slapend de koffers in de lobby.

Zeker zo’n 2uur wachten later, komt er een telefoontje bij de hotelreceptie binnen voor “ms. Lola it is Freddie ya calling Bandung now”. Het vermogen om engels te spreken is sinds een eerdere aanvaring waarbij de receptie in samenwerking met de taksi chauffeur spontaan verdwenen. Dat terwijl ze hiervoor al duidelijke articulerend zelfs mijn volledige naam kon spellen.

Freddie verteld ons dat de chauffeur al enige tijd in zijn busje aan het wachten is. Het arme mannetje was onze naam vergeten en durfde niet naar binnen te aan uit angst om de verkeerde mee te nemen. Bij de aanblik van onze chauffeur zien we dat er geen mogelijkheid is om boos te worden op deze pak mini. Het vriendelijke, behoudende mannetje komt tot aan mijn heup en heeft een brede glimlach. We cannot blame him.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s