Klein stukje

Het vakantiegevoel ontwaakt bij mij bij het ontbijtbuffet. De luxe van het aanschuiven aan een mooi gedekte tafel, keuze uit rijst, toasts, vers fruit, omeletbar u name it. Al genietend van mijn stikjes fruit, schiet uiteraard het stukje papaya op mijn hagelwitte broekje. Drie bordjes verder komen we erachter dat daddy en Martin nog ontbreken.

En ja hoor, al kloppend op de hotelkamer hoor ik mijn vader bedenkelijk zeggen hoe laat het is. Uiteraard heeft hij als degene die riep dat iedereen zijn wekker moest zetten, zich verslapen. Een halfuur na de afgesproken ontbijttijd zijn Martin en daddy net gedouched.

Al wachtend op de gang maak ik kennis met de helft van de housekeeping staff. Al brabbelend over de pas verloren wedstrijd Indo-NL zie ik het ene ventje uit zijn ooghoeken knikken. En ja hoor, daar komt zijn supervisor aan die ook wel even met mij kennis wil maken.Als daddy uit de hotel kamer stapt, staan we binnen no time in de lift naar de ontbijtzaal.

Aan de ontbijttafel nemen we de dagplanning nog even door. Taman fatahillah, batavia, sudan kelapa, museum wayang, museum bank indonesia, medan merdeka, monas en gambir. De receptie regelt de taksi en op naar stop 1.

Een rit die volgens google maps maar een halfuurtje zou duren, duurt met het verkeer van hier al gauw 1,5 uur. Het is niet eens de file aan auto’s die het verkeer op houd, maar het leger aan scooters. Overal waar je kijkt komen deze rijdende monsters vandaan. De een heeft nog meer passagiers dan de ander, waar het andere gehelmde mannetje hem overtreft met een toren aan kartonnen dozen. Vrachtwagen blijkt voor deze man onnodig wanneer hij tyreps heeft.

Bij stop 1, wandelen we vol goede moed naar het Taman Fatahillah waar mijn vader al gauw aan de praat raakt met allerlei locals. Uiteraard moest ik even de rest mede delen hoe vervelend mijn vader het vind wanneer mijn moeder in Nederland met iedereen babbelt op de meest onlogische plekken.

Een paar sukkels en een scam later, raakt hij aan de praat met Mr. Daniels. Ietwat argwanend bekijken Joyce en ik deze Javaanse meneer in zijn blauwe polo. Ik wijs Joyce nog op de wayang pop op zijn shirt.

Terwijl wij nog om ons heen staren,  gebaart mijn vader terwijl hij wegloopt met deze meneer dat wij hem moeten volgen. Het zal toch niet denken wij…. Well, in versnelde pas lopen wij toch maar achter hem aan.

En maar goed ook. Mr. Daniels weet alles over de VOC tijd, de Nederlandse heren die de meest walgelijke praktijken uit hebben gehaald in de gevangenissen en raad eens wat? Mr. Daniels is archeoloog, hoofd opgravingenen en spreekt wat Nederlands. Dankzij deze man weten wij zoveel meer  en hebben we temminste 1 gebouw van binnen gezien. Want wat blijkt, op deze maandag, een nationale feesrtdag, is alles gesloten in Indonesie.

Deze man verteld met zoveel passie over de geschiedenis en geeft ons een private tour bij het gesloten stadhuis en in de bijbehorende tuin. De gevangenis heb ik enkel overgeslagen. Ik kon er niet naar binnen, rillingen, hartkloppingen, kippenvel, benauwdheid en nee ik ben niet claustrofobisch. Wel wat overgevoelig.

Mr. Daniels liet ons nog het vruchtbaarheidskanon zien waar men naar verluid de man op liet zitten en de vrouw voor ging staat. Het schijnt dat de gelukkige waarbij het heeft gelukt enkel tweelingen krijgen. Daddy verteld vol trots over zijn tweeling en wijst mij aan. Mr. Daniels begint te lachen en grapt dat mijn vader maar niet in de buurt van het kanon moet komen.

image

image

Na een drankje in cafe batavia, wayang pop gemaakt door mr. Daniels ouders gekocht te hebben, bezoek aan de haven die wat meer op een riolerende bouwplaats leek, besloten we per voet richting het nationaal monument te gaan. Zo ver leek het niet in de taxi volgens de mannen.

Vol in de smog, waardoor ik niet meer wist of ik bijgekleurd was of bevuild, lopen we het hele end. Onderweg worden mijn nichten en ik door heel mannelijk Jakarta bejubeld en aangestaard in onze shorts. Oke ik heb gefigureerd in Verliefd op Ibiza, maar die minute of fame kan me toch niet hierheen achtervolgen? Nope, waar de meerderheid bedekt moslim is vallen wij natuurlijk wel op.

image

Een paar bijna dood ervaringen met stadsbussen van onoplettende Alan en Martin die commentaar gevend op zijn filmpje probeerde over te steken, zijn wij ietwat opgelaten. Na een paar drinkstops komen wij 1,5 uur later aan bij het monument. Klein stukje juist ja.

Wat hield ik weer van de douche! Na een gezichtmaskertje en scrubje ontmoeten mijn roomie en ik de rest beneden in de lobby. Even geen wandeling over de pasar of buiten de deur eten. Nee wij blijven liever schoon.

Even bijkomen in de lobby. Joyce en Ronald gaan vandaag wat eerder naar bed, want ik citeer “hoe dol ik ook op jullie ben, ik moet de rest van de vakantie nog met jullie doorbrengen”

Selamat malam xx

One comment

  1. Wij zaten hier hardop te lachen achter de computer!
    Stelletje mafkezen!!!
    Laat Ronald en Joyce nog maar een keer bij dat kanon staan hahahahahahaha

    Letten jullie goed op de oudere ooms, misschien heeft Lo nog wel een klaar-over-jasje in haar DORA tas hahaha

    Veel plezier allemaal en wij kijken met smart uit naar het volgende avontuur!!

    Liefs en kusjes xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s