Behangen spanning

Met spanning in mijn buik ging ik gister slapen. Mijn extra vrije dag om te leren was voorbij en de tijd om te leren is op. Na een ochtend van sporten en poetsen, een middagje knuffelen met mijn kleine nichtje en boodschappen, vloog de dag voorbij. Tussendoor heb ik hier en daar mijn samenvatting gelezen. Maar that’s it. Ik kon voor het eerst in tijden de concentratie niet vinden om mij volledig op boeken te storten. Er kwamen allerlei gedachtes naar boven, die alles behalve studiemateriaal waren. Voor ik het wist was ik weer mijn nagels aan het lakken, de vakantieplanning een ander kleurtje aan het geven, mijn schoenen poetsen en zelfs mijn tanden heb ik extra geflost. Dat terwijl er altijd wordt geroemd over mijn toewijding. Minus one day laten we dan maar zeggen.

Het was wel een stuk relaxter om de dag op te delen. Vijf jaar geleden met mijn schoolexamens van de middelbare school ging het er wel heel anders aan toe. Nadat ik gesport, gepoetst of gebakken had ging ik trouw naar mijn kamer om de hele avond mijn samenvattingen, die ik al in september – december dat schooljaar had gemaakt, door te lezen. En dit iedere dag opnieuw. Een sociaal leven was er niet. Kleine bijkomstigheid dat ik na mijn examens ziek werd van oververmoeidheid en de rest van de zomer heb geslapen.

Nee dat overkomt me niet nog eens. Gelukkig was het studiemateriaal blijven hangen en had ik naast de zenuwen toch het gevoel dat ik er klaar voor was. Ietwat onrustig val ik uiteindelijk in slaap en spring ik voor de wekker mijn bed uit. En ja daar slaat de paniek weer uit.

Wat moet ik aan naar dit examen! Wat nu als iedereen helemaal updressed komt en ik lekker op mijn sneakers en spijkerbroekje aan kom sloffen. Uiteindelijk wordt het mijn leren broek, zwart wit gehaakte Zara trui en mijn glimmende adidas sneakers. Met mijn leren jasje eroverheen en mijn witte gebreide sjaal om me heen gewikkeld stap ik de deur uit alsof het hartje winter is. En dat medio mei. Ongelofelijk dat ik me nog zo inpak. Spijt heb ik er zeker niet van. De wind waaide de sjaal van mijn schouders af, mijn strakke knot tot in de pluis en de bladeren tegen mijn benen aan.

Nadat mijn daddy zo lief was om me voor het gebouw af te zetten, stap ik uit. Overweldigend door de indruk van het monumentale Utrechtse grachtenpand, stap ik naar binnen. Gek als het is, verdwijnen de zenuwen wanneer ik alle andere kandidaten zie wachten in de kantine. Ik ben zomaar de jongste en ondanks mijn twijfels, ben ik nog het best gekleed. Een ego boost. Op een moment als deze kan ik dit zeker gebruiken.

Een praatje en een vieze koffie verder mag ik dan eindelijk plaats nemen achter de computer. Ik neem plaats achter een kaal bureau met enkel een computerscherm en een toetsenbord. Een groot verschil met mijn examentafeltje van 5 jaar geleden. Die was bezaaid met 4 pennen, typex, potlood, gum, rekenmachine, woordenboek, buddha beeldje, reeks dextro en AA drinks en mijn weerspiegeling van alle gouden sieraden van mijn oma’s waarmee ik mezelf had behangen. Mijn moeder had mij het bijgeloof bijgebracht goodluck charms nodig te hebben op zulke cruciale momenten. Van de rozenkrans, geitentandenketting uit Sumatra, tot aan de Aziatische geluksmunt, I had it all.

Vandaag draag ik enkel oorbellen en een kettinkje en laat ik de poespas achterwege. And guess what, ik heb dit examen geknald zoals mijn zusje zou zeggen. Nu nog 4 weken ongeduldig wachten op mijn cijfer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s