Kampioenen

Wakker worden met “We are the champions” van Queen overkomt me niet vaak. Wel rijd ik vaak met “I’m the greatest” van R. Kelly richting werk op een zonnige dag. Het geeft het begin van de dag een glorieus gevoel. Alles lijkt mogelijk. Van achter mijn zonnebril voel ik me dan onoverwinnelijk en rijd ik de uitdagingen op mijn fiets tegemoet. Het nummer van Queen daarentegen, bezorgde mijn ego geen boost. Wel had ik het idee dat ik de rest van de dag mezelf moest bewijzen en ook echt wat moest presteren.

Het gevolg? Alle bestanden werden in een nieuwe lay-out gezet. En de werkplek natuurlijk. Dit keer was niet alleen mijn werkplek, maar ook die van mij collega aan de beurt voor een renovatie. Ook zij kijkt nu aan tegen een kleurrijke wand van geplastificeerde lijstjes. Ietwat neurotisch kwam ik tot rust toen de collega’s door de regen naar hun lunchafspraak vertrokken. Voor mij was er ook een memorabele beleving. Voor het eerst sinds een jaar en zeven maanden, heb ik in de kantine gelunched. Met een patatje. Beetje jammer dat de helft van de collega’s niet door had wat voor een moment het voor mij was.

Onzinnig misschien maar er zijn altijd van die momenten die je bij blijven. De momenten waarop je hard je best doet en het achteraf wel mee blijkt te vallen. Zoals mijn sportieve CV. Van het enthousiast beginnen met judo lessen in het karatepak van mijn broer, poging tot tennissen vanwege de gekleurde zweetbandjes tot aan de aerobic lessen gekleed alsof ik zo uit een scéne van Flashdance weggelopen ben. Vooraf ben ik bereid om er helemaal in op te gaan en heb ik grootse verwachtingen. Eenmaal involved kom ik er al gauw achter, waar het werkelijk om gaat.

Die bezinningsmomenten. De laatste tijd ben ik druk geweest met de voorbereidingen voor de vakantie, aanschaffen van zomerse kleding, uitruimen van kledingkasten. Bijna obsessief, dat het mij nu benauwd. Heb ik al die spullen wel nodig? Nee, dat is niet waar het omgaat. Tussen die madness door ben ik mezelf some how tegengekomen. Hamsteren van spullen en maar kopen kopen kopen is niet mijn aard. Oké, dat gat in de hand heb ik nu eenmaal wel geërfd. Zo nu en dan speelt het op, maar daar zet ik nu een stop op. Mijn vakantie zal niet afhangen van de outfits die ik draag puur voor de “toevallige” foto’s die er geschoten zullen worden.

Ik houd van de rust, ruimtelijkheid en het erdoorheen kunnen kijken. Alle poespas is niet nodig, wanneer je gelukkig bent. Nog 25 dagen, om rustig te blijven en met mijn fitness apps te trainen. Nu dat maar eens onder controle te houden, al zal de spierpijn mij zo nu en dan wel afremmen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s