Lo met de lettertang

Terwijl mijn net gelakte lichtblauwe nagels over het toetsenbord glijden, geniet ik van de Maandag chaos. Met alle halve motivaties en resterende hangovers zie ik iedereen op kantoor de draad oppakken. Zelf ben ik onrustig en een sms dat je hoogzwangere zus extra naar het ziekenhuis gaat, is dan niet echt bevorderend voor je gemoedsrust.

IMG_1302

Je voelt hem al aankomen. Mijn gehele werkplek moest eraan geloven. Mijn gehele desk werd grondig geboend, stapeltjes worden gesorteerd, beeldschermen verplaatst, pennenbakjes gedesinfecteerd, plattegronden in 3 kleurtinten uitgeprint, gaatjes extra geperforeerd. En net als je denkt ik klaar ben, vind ik de dymo labelwriter.

Eerlijk, Willem met de waterpomptang is er niets bij. Als een dwaas ga ik tekeer en voorzie ik alles van een label waar je per dag met de vinger langsgaat. Licht aan, licht uit, deur open, deur dicht. In een oogopslag zie je alleen maar zwart witte teksten verspreid. Maybe I’ve gone too far?

Wel het is al 15.00 uur, wat betekent dat ik een update bericht van mijn moeder ontvang. Vol verwachting open ik het berichtje en lees ik iets over 2cm. Met mijn medische kennis die ik met het kijken van ER heb opgedaan, wist ik dat HET begonnen was. De bevalling.

Met een ietwat opgelaten gevoel rond ik alles in speed tempo af op mijn werk en vlieg ik door naar de supermarkt. Ja wie weet heeft ze wel ergens zin in toch, je weet het niet. Met een fietsmand vol chips, fruit en bloemen race ik naar huis.

Ergens verwacht ik het berichtje dat het hoofdje al in zicht is. Mais no, ik lees een verzoek voor spareribs van daddy.

Met een gebit vol maiskorrels afkomstig van het xl large sparerib menu, zit ik een uur later op de kraamafdeling. Mijn zus die zich ondanks de weeën rustig houd, verbaasd zich over onze nervositeit. Het is al heel wat dat ik in het ziekenhuis ben, ik die op het randje van smetvrees dans. Laat na staan dat ik de gehele bevalling per ongeluk mee zal maken.

No worries. Lo zit gewoon om 21.00 uur thuis op de bank en hoort het wel wanneer de baby er is.

Nadat mijn vader om 22.30 aankondigde naar het ziekenhuis te gaan, zit ik om 23.00 uur bij mijn tante in de auto richting ziekenhuis. In alle haast was daddy vergeten te vragen of ik ook mee wilde. Onbewust had ik sterk het gevoel dat ik erbij moest zijn. Daarnaast verzocht mijn zusje mij te gaan, aangezien zij “vast” zat in Groningen doordat ze haar trein had gemist.

Zit ik dan, op een verloskamer, met alle toeters en bellen. Opgelaten to the fullest, maar ik ben er. Met alle pijn die mijn zus meemaakt word ik stiller en durf ik niet meer te zeggen wat een trek ik heb in M&M’s. Tja wat doe je dan op zo’n moment? Ik stap dus in de auto. In het donker. Alone. Op de snelweg. Klein detail dat ik amper auto rijd.

Na het missen van een afslag of 2,3 kom ik thuis aan. Vermoeid en vol adrenaline plof ik op mijn bed neer.

Om 06.00 uur wordt ik wakker gebeld door een enorm enthousiaste, inmiddels oma van twee kleindochters, met het nieuws dat mijn nichtje N.J.J. geboren is. Hoe trots kan ik zijn, tante van twee mooie meisjes.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s